<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<rss version="2.0" 
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom">
<channel>
<title>missy愛亂想-電影隨想</title>
<link>http://blog.roodo.com/missy59/archives/cat_5848.html</link>
<description>和大家一樣，只是愛亂想。</description>
<language>zh-tw</language>
<generator>Roodo Blog System</generator>
<copyright>All Rights Reserved</copyright>
<atom:link href="http://blog.roodo.com/missy59/archives/cat_5848.xml" rel="self" type="application/rss+xml" />
<item>
	<title>明日的記憶</title>
	<description><![CDATA[
			看完了電影《明日的記憶》之後，整個人，就像是被卸了武裝一樣，癱軟無力&hellip;&hellip;我幾乎無法再假裝，自己完全可以從一個失智者家屬的痛苦深淵之中，超拔出來，我哭了又哭，分不清，到底是為了電影情節，或者是自己的父母：&nbsp; 我的父母，一如電影中的主人翁，一個困在無法逆轉的失智迷途中，一個則困在身為照護者的矛盾痛苦中&nbsp; 就像電影中醫生所說的，疾病與死亡，是人類所無可逃脫的宿命，打從人一出生，幾乎是分分秒秒往死亡的終點奔赴著，我們唯一能做的，就是「活著」。不過，對有失智者的家庭而言，輕鬆活著，並不是一件簡單的事，也許是責任，也可能是對親人的不捨，我們很難完全捨下對失智家人的牽絆，即使，這些已經生病很久的家人，讓我們活得很累很累&hellip;&hellip;&nbsp; 據說美國前總統雷根患阿茲海默症時，他的太太南茜，得靠著日日讀著年輕時代雷根寫給她的情書，她對雷根的關懷照料，才不會無以為繼；而我自己的大姨媽，必須每天提醒自己，當年的姨丈是如何地愛她，她才有辦法日日夜夜為自己的丈夫把屎尿&nbsp; 我的媽媽呢？沈重的照顧壓力，讓她幾乎無法快樂，爸爸老像個不懂事的小孩，默默地歛著手，一付心不在焉地聽著媽媽抱怨；發完脾氣的媽媽，陷入無止盡的懊悔中，卻沒能阻止她下次又再度捉狂罵人&nbsp; 抱怨、懊悔，再抱怨，再懊悔&hellip;&hellip;互相折磨的兩個人，彷彿無間地獄，沒人肯放手，至死方休～&nbsp; 有人說，把失智的家人送到安養院，是一件殘忍的事。尤其是失智的，如果是另一半，簡直可以把「送安養院」這個選項當作是夫妻忠誠度的考驗。可是，當過去的自己，已經飄然遠去，卻要求身邊的人，耗盡心神，守住這個不再與自己有任何共鳴的身體，這何嘗不是一件殘忍的事？&nbsp; 我也不喜歡陌生人照顧我，但是，也不想看到我愛的人，為我活得辛苦。人生如何告別，總是件困難的事，如果可以說得瀟洒，大家都沒有負擔，想必才是最大的幸福吧！
		]]>
	</description>
	<content:encoded><![CDATA[
			<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family: 新細明體"><font size="2">看完了電影《明日的記憶》之後，整個人，就像是被卸了武裝一樣，癱軟無力&hellip;&hellip;</font></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family: 新細明體"><font size="2">我幾乎無法再假裝，自己完全可以從一個失智者家屬的痛苦深淵之中，超拔出來，我哭了又哭，分不清，到底是為了電影情節，或者是自己的父母：</font></span></p><font size="2"><span><font face="Times New Roman">&nbsp;</font></span> </font><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family: 新細明體"><font size="2">我的父母，一如電影中的主人翁，一個困在無法逆轉的失智迷途中，一個則困在身為照護者的矛盾痛苦中</font></span></p><font size="2"><span><font face="Times New Roman">&nbsp;</font></span> </font><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family: 新細明體"><font size="2">就像電影中醫生所說的，疾病與死亡，是人類所無可逃脫的宿命，打從人一出生，幾乎是分分秒秒往死亡的終點奔赴著，我們唯一能做的，就是「活著」。不過，對有失智者的家庭而言，輕鬆活著，並不是一件簡單的事，也許是責任，也可能是對親人的不捨，我們很難完全捨下對失智家人的牽絆，即使，這些已經生病很久的家人，讓我們活得很累很累&hellip;&hellip;</font></span></p><font size="2"><span><font face="Times New Roman">&nbsp;</font></span> </font><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family: 新細明體"><font size="2">據說美國前總統雷根患阿茲海默症時，他的太太南茜，得靠著日日讀著年輕時代雷根寫給她的情書，她對雷根的關懷照料，才不會無以為繼；而我自己的大姨媽，必須每天提醒自己，當年的姨丈是如何地愛她，她才有辦法日日夜夜為自己的丈夫把屎尿</font></span></p><font size="2"><span><font face="Times New Roman">&nbsp;</font></span> </font><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family: 新細明體"><font size="2">我的媽媽呢？沈重的照顧壓力，讓她幾乎無法快樂，爸爸老像個不懂事的小孩，默默地歛著手，一付心不在焉地聽著媽媽抱怨；發完脾氣的媽媽，陷入無止盡的懊悔中，卻沒能阻止她下次又再度捉狂罵人</font></span></p><font size="2"><span><font face="Times New Roman">&nbsp;</font></span> </font><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family: 新細明體"><font size="2">抱怨、懊悔，再抱怨，再懊悔&hellip;&hellip;</font></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family: 新細明體"><font size="2">互相折磨的兩個人，彷彿無間地獄，沒人肯放手，至死方休～</font></span></p><font size="2"><span><font face="Times New Roman">&nbsp;</font></span> </font><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family: 新細明體"><font size="2">有人說，把失智的家人送到安養院，是一件殘忍的事。尤其是失智的，如果是另一半，簡直可以把「送安養院」這個選項當作是夫妻忠誠度的考驗。可是，當過去的自己，已經飄然遠去，卻要求身邊的人，耗盡心神，守住這個不再與自己有任何共鳴的身體，這何嘗不是一件殘忍的事？</font></span></p><font size="2"><span><font face="Times New Roman">&nbsp;</font></span> </font><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family: 新細明體"><font size="2">我也不喜歡陌生人照顧我，但是，也不想看到我愛的人，為我活得辛苦。</font></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family: 新細明體"><font size="2">人生如何告別，總是件困難的事，如果可以說得瀟洒，大家都沒有負擔，想必才是最大的幸福吧！</font></span></p>
		
		]]>
	</content:encoded>
	<link>http://blog.roodo.com/missy59/archives/4546633.html</link>
	<guid>http://blog.roodo.com/missy59/archives/4546633.html</guid>
	<category>電影隨想</category>
	<pubDate>Tue, 27 Nov 2007 11:04:33 +0800</pubDate>
</item>
<item>
	<title>快樂腳一點都不快樂</title>
	<description><![CDATA[
			不知道怎麼了，看完「快樂腳」， 我一點也快樂不起來……電影中的企鵝，還可以跳著踢踏舞，取悅著人類，讓人類終於重視日漸失衡的食物鏈關係可是，現實生活中的企鵝呢？它們永遠學不會踢踏舞，不會賣弄肥肥的肚皮，讓人們看到該看到的事實：對於所有的物種，人類是最可怕貪婪的怪物。想到這層，我就快樂不起來了。
		]]>
	</description>
	<content:encoded><![CDATA[
			<div class="pict"><img class="pict" height="230" alt="1630.jpg" hspace="5" src="http://blog.roodo.com/missy59/99ef1141.jpg" width="160" align="left" border="0" /></div><p>不知道怎麼了，看完「快樂腳」， 我一點也快樂不起來……</p><p>電影中的企鵝，還可以跳著踢踏舞，取悅著人類，讓人類終於重視日漸失衡的食物鏈關係</p><p>可是，現實生活中的企鵝呢？</p><p>它們永遠學不會踢踏舞，不會賣弄肥肥的肚皮，讓人們看到該看到的事實：</p><p>對於所有的物種，人類是最可怕貪婪的怪物。</p><p>想到這層，我就快樂不起來了。</p>
		
		]]>
	</content:encoded>
	<link>http://blog.roodo.com/missy59/archives/2590683.html</link>
	<guid>http://blog.roodo.com/missy59/archives/2590683.html</guid>
	<category>電影隨想</category>
	<pubDate>Fri, 22 Dec 2006 15:58:16 +0800</pubDate>
</item>
<item>
	<title>以為</title>
	<description><![CDATA[
			我們常會以為，人生會像我們以為的那樣～我曾經以為我會在大學教書，直到博士班唸到一半後突然不想再唸了我曾經以為我應該不會結婚，現在每天都得對著女兒、先生絮絮叨叨起碼到現在，人生的走向，都不是我以為的那樣。實在是隔了很久，最近我才有機會看到了電影《登峰造極》我想她和她的教練，都以為她終有一天，會在女子拳擊賽中登峰造極吧？只可惜，終究只是一種「以為」。真正的結局是，女孩因為比賽，全身癱瘓，教練在百般掙扎後為她拔去了呼吸管……不知道別人是如何看待最終的結局，也許樂觀一些的，可以理所當然地想，至少女主角曾經自己的夢想努力過不過，看在我這個徹底悲觀派的人眼裡，總是要問：「那又怎樣？」「以為」若永遠只停留在「以為」，那這個「以為」又算是什麼呢？         
		]]>
	</description>
	<content:encoded><![CDATA[
			<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-hansi-font-family: ">我們常會以為，人生會像我們以為的那樣～</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span lang="EN-US"></span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-hansi-font-family: ">我曾經以為我會在大學教書，</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-hansi-font-family: ">直到博士班唸到一半後突然不想再唸了</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-hansi-font-family: ">我曾經以為我應該不會結婚，</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-hansi-font-family: ">現在每天都得對著女兒、先生絮絮叨叨</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span lang="EN-US"></span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-hansi-font-family: ">起碼到現在，人生的走向，都不是我以為的那樣。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span lang="EN-US"></span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-hansi-font-family: ">實在是隔了很久，最近我才有機會看到了電影《登峰造極》</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-hansi-font-family: ">我想她和她的教練，都以為她終有一天，會在女子拳擊賽中登峰造極吧？</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-hansi-font-family: ">只可惜，終究只是一種「以為」。真正的結局是，女孩因為比賽，全身癱瘓，教練在百般掙扎後為她拔去了呼吸管……</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span lang="EN-US"></span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-hansi-font-family: ">不知道別人是如何看待最終的結局，也許樂觀一些的，可以理所當然地想，至少女主角曾經自己的夢想努力過</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-hansi-font-family: ">不過，看在我這個徹底悲觀派的人眼裡，總是要問：</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-hansi-font-family: ">「那又怎樣？」</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span lang="EN-US"></span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-hansi-font-family: ">「以為」若永遠只停留在「以為」，那這個「以為」又算是什麼呢？</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span lang="EN-US"></span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span lang="EN-US"></span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span lang="EN-US"></span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 9.95pt; mso-char-indent-count: .83"><span lang="EN-US"></span></p><p /><p> </p><p /><p> </p><p /><p> </p><p /><p> </p><p /><p> </p><p /><p> </p><p /><p> </p><p /><p> </p><p /><p> </p>
		
		]]>
	</content:encoded>
	<link>http://blog.roodo.com/missy59/archives/1855944.html</link>
	<guid>http://blog.roodo.com/missy59/archives/1855944.html</guid>
	<category>電影隨想</category>
	<pubDate>Thu, 06 Jul 2006 15:02:11 +0800</pubDate>
</item>
<item>
	<title>老掉牙．新創意</title>
	<description><![CDATA[
			老實說，它也不是說有多好看。可是，我還是開心。從頭到尾，我都在找格林兄弟─呃～從小陪我到大的格林童話。可能只是一件隨風飛舞的紅色斗蓬，我想起了森林裡和野狼捉迷藏的小紅帽；排列整齊的十二個女孩，分明就是《愛跳舞的十二個公主》；高聳入雲的高塔住著長髮女巫，嗯，說的是《長髮公主》嘛～格林童話，借著《神鬼剋星》，在我心裡回了魂。我的女兒，開始會略略指著注音符號，勉力地讀著一本書了。她開始驚豔於書本的引人入勝～我第一個想讓她唸的，是格林、安徒生、或者天方夜譚……，那些曾經在我心靈燃燒出想像火焰的童話。沒想到，書局留給它們的位置，越來越小。大部份都是現代繪本，或者學習用書。奇怪！現在的孩子都不再讀這些童話了嗎？現代繪本，當然也很好。但是，少了這些流傳數百年的童話， 我卻覺得有些遺憾。前陣子，用孟姜女的典故來廣告「枇杷膏」，真的很好笑。一齣感人的悲劇換作笑點，實在是很棒的創意。我教的學生，也覺得好笑。只可惜和我的原因不一樣，他們覺得：「那女生的表情太搞笑了嘛～」不知道孟姜女是誰，當然還是可以覺得好笑。只是聽在我這個老人類的耳裡，感覺有點寂寥。       
		]]>
	</description>
	<content:encoded><![CDATA[
			<div class="pict"><img class="pict" height="150" alt="神鬼剋星" hspace="5" src="http://blog.roodo.com/missy59/31486335.jpg" width="101" align="left" border="0" /></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">老實說，它也不是說有多好看。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">可是，我還是開心。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><span lang="EN-US"></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">從頭到尾，我都在找格林兄弟─呃～從小陪我到大的格林童話。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">可能只是一件隨風飛舞的紅色斗蓬，我想起了森林裡和野狼捉迷藏的小紅帽；排列整齊的十二個女孩，分明就是《愛跳舞的十二個公主》；高聳入雲的高塔住著長髮女巫，嗯，說的是《長髮公主》嘛～</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span lang="EN-US"></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">格林童話，借著《神鬼剋星》，在我心裡回了魂。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span lang="EN-US"></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">我的女兒，開始會略略指著注音符號，勉力地讀著一本書了。她開始驚豔於書本的引人入勝～</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">我第一個想讓她唸的，是格林、安徒生、或者天方夜譚……，那些曾經在我心靈燃燒出想像火焰的童話。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span lang="EN-US"></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">沒想到，書局留給它們的位置，越來越小。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">大部份都是現代繪本，或者學習用書。奇怪！現在的孩子都不再讀這些童話了嗎？</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span lang="EN-US"></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">現代繪本，當然也很好。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">但是，少了這些流傳數百年的童話，</span> <span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">我卻覺得有些遺憾。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span lang="EN-US"></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">前陣子，用孟姜女的典故來廣告「枇杷膏」，真的很好笑。一齣感人的悲劇換作笑點，實在是很棒的創意。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">我教的學生，也覺得好笑。只可惜和我的原因不一樣，他們覺得：</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">「那女生的表情太搞笑了嘛～」</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span lang="EN-US"></span><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">不知道孟姜女是誰，當然還是可以覺得好笑。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 12pt; mso-char-indent-count: 1.0"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">只是聽在我這個老人類的耳裡，感覺有點寂寥。</span></p></p><p> </p></p><p> </p></p><p> </p></p><p> </p></p><p> </p></p><p> </p></p><p> </p></div>
		
		]]>
	</content:encoded>
	<link>http://blog.roodo.com/missy59/archives/1199305.html</link>
	<guid>http://blog.roodo.com/missy59/archives/1199305.html</guid>
	<category>電影隨想</category>
	<pubDate>Fri, 03 Mar 2006 15:57:24 +0800</pubDate>
</item>
<item>
	<title>證明我愛你</title>
	<description><![CDATA[
			片名：證明我愛你            Proof導演：約翰麥肯編劇：大衛艾柏、蕾貝卡米勒主演：安東尼霍普斯金、葛蘿妮絲派特、傑克賈倫科、琥珀戴維斯劇情簡介：普立茲獎最佳舞台劇改編。安東尼霍普金斯飾演一位飽受精神疾患折磨的天才數學教授，晚年只有小女兒凱瑟琳（葛蘿妮絲派洛）陪在身旁。凱瑟琳遺傳了父親的數學天份，同時也懼怕會和父親一樣，最終陷入精神疾患的深淵中……    她應該平凡安穩地走完她的一生，或者極力展現自己的天份，即便是可能陷入瘋狂？
		]]>
	</description>
	<content:encoded><![CDATA[
			<div class="pict"><img class="pict" height="199" alt="證明我愛你" hspace="5" src="http://blog.roodo.com/missy59/704330b4.jpg" width="134" align="left" border="0" /></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict"></div><div class="pict">片名：證明我愛你</div><div class="pict">            Proof</div><div class="pict">導演：約翰麥肯</div><div class="pict">編劇：大衛艾柏、蕾貝卡米勒</div><div class="pict">主演：安東尼霍普斯金、葛蘿妮絲派特、傑克賈倫科、琥珀戴維斯</div><div class="pict"></div><div class="pict"><p style="LINE-HEIGHT: 150%"><b>劇情簡介：</b>普立茲獎最佳舞台劇改編。<font class="at11">安東尼霍普金斯飾演一位飽受精神疾患折磨的天才數學教授，晚年只有小女兒凱瑟琳（葛蘿妮絲派洛）陪在身旁。凱瑟琳遺傳了父親的數學天份，同時也懼怕會和父親一樣，最終陷入精神疾患的深淵中……</font></p><p style="LINE-HEIGHT: 150%"><font class="at11">    她應該平凡安穩地走完她的一生，或者極力展現自己的天份，即便是可能陷入瘋狂？</font></p></div>
		<a class="acontinues" href="http://blog.roodo.com/missy59/archives/1143776.html">(繼續閱讀...)</a>
		]]>
	</content:encoded>
	<link>http://blog.roodo.com/missy59/archives/1143776.html</link>
	<guid>http://blog.roodo.com/missy59/archives/1143776.html</guid>
	<category>電影隨想</category>
	<pubDate>Sun, 19 Feb 2006 15:07:41 +0800</pubDate>
</item>
<item>
	<title>世界大戰？？</title>
	<description><![CDATA[
			說實在的，如果想不出一個完美的結局就不要把場面搞得那麼大～之前的「ID4」，是靠著電腦病毒來摧毀外星人，感覺上還可以接受起碼，外星人還會不小心墜機，然後被威爾史密斯打得半死嗯～地球人和外星人，實力沒這樣懸殊～這次的「世界大戰」，外星人簡直是無堅不催、無敵不克，地球人從頭逃到尾，電影中段時，我就不禁擔心，到底如何收尾～到底「世界大戰」如何打法？原來，地球人沒打戰，是地球上的細菌幫我們把外星人打了勝仗奇怪，如此高科技文明，又覬覦我們數百年的外星人，居然沒有高明的病理學家？？我還是覺得片名叫「大逃難」比較合適不過，「世界大戰」中，我很喜歡主角設定成一位需要帶著女兒逃難的父親常有人說，為母則強一但真有逃難，為了孩子，我會設法活得比誰都久就像湯姆克魯斯一樣　　
		]]>
	</description>
	<content:encoded><![CDATA[
			<p>說實在的，如果想不出一個完美的結局</p><p>就不要把場面搞得那麼大～</p><p>之前的「ID4」，是靠著電腦病毒來摧毀外星人，感覺上還可以接受</p><p>起碼，外星人還會不小心墜機，然後被威爾史密斯打得半死</p><p>嗯～地球人和外星人，實力沒這樣懸殊～</p><p>這次的「世界大戰」，外星人簡直是無堅不催、無敵不克，地球人從頭逃到尾，電影中段時，我就不禁擔心，到底如何收尾～</p><p>到底「世界大戰」如何打法？</p><p>原來，地球人沒打戰，是地球上的細菌幫我們把外星人打了勝仗</p><p>奇怪，如此高科技文明，又覬覦我們數百年的外星人，居然沒有高明的病理學家？？</p><p>我還是覺得片名叫「大逃難」比較合適</p><p>不過，「世界大戰」中，我很喜歡主角設定成一位需要帶著女兒逃難的父親</p><p>常有人說，為母則強</p><p>一但真有逃難，為了孩子，我會設法活得比誰都久</p><p>就像湯姆克魯斯一樣</p><p>　</p><p>　</p>
		
		]]>
	</content:encoded>
	<link>http://blog.roodo.com/missy59/archives/413831.html</link>
	<guid>http://blog.roodo.com/missy59/archives/413831.html</guid>
	<category>電影隨想</category>
	<pubDate>Fri, 26 Aug 2005 15:46:38 +0800</pubDate>
</item>
<item>
	<title>還好，我只是一個小小人類的母親</title>
	<description><![CDATA[
			當媽媽的嘛！總是有滿肚子的抱怨：抱怨沒有自由；抱怨自己和以前相比，肥了一大圈；抱怨別人家的小孩，為什麼總是那麼乖？抱怨現在的教改，為什麼一改再改，愈改愈爛？ 看完〈企鵝寶貝〉之後，我鬆了一口氣：還好，我只是一個小小人類的母親。 南極，除了不停幻變的極光之外，就是天寒地凍的一片銀白。皇帝企鵝，在這兒養育他們的孩子，一代傳一代。蛋裡的寶貝，無法暴露在嚴寒的環境中，企鵝父母只能輪流用自己的體溫，溫暖懷中的寶寶。在長達數個月的時光中，企鵝爸媽們不敢離開，只為了懷中的寶寶而活。他們知道，即便是短短數秒，都可能是寶寶生與死的界線：前一秒還是溫熱的蛋，下一秒可能只是涷裂的冰～ 儘管是皇帝企鵝，也會為了凍裂的蛋而失神這種痛，身為母親的，永遠都不敢想像！ 原本，是為了女兒去看的〈企鵝寶貝〉的，可是，我心裡的情緒，卻比女兒來得多得了。 
		]]>
	</description>
	<content:encoded><![CDATA[
			<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">當媽媽的嘛！總是有滿肚子的抱怨：</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">抱怨沒有自由；</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">抱怨自己和以前相比，肥了一大圈；</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">抱怨別人家的小孩，為什麼總是那麼乖？</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">抱怨現在的教改，為什麼一改再改，愈改愈爛？</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">看完〈企鵝寶貝〉之後，我鬆了一口氣：</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">還好，我只是一個小小人類的母親。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">南極，除了不停幻變的極光之外，就是天寒地凍的一片銀白。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">皇帝企鵝，在這兒養育他們的孩子，一代傳一代。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">蛋裡的寶貝，無法暴露在嚴寒的環境中，企鵝父母只能輪流用自己的體溫，溫暖懷中的寶寶。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">在長達數個月的時光中，企鵝爸媽們不敢離開，只為了懷中的寶寶而活。他們知道，即便是短短數秒，都可能是寶寶生與死的界線：</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">前一秒還是溫熱的蛋，下一秒可能只是涷裂的冰～</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">儘管是皇帝企鵝，也會為了凍裂的蛋而失神</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">這種痛，身為母親的，永遠都不敢想像！</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">原本，是為了女兒去看的〈企鵝寶貝〉的，可是，我心裡的情緒，卻比女兒來得多得了。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p />
		
		]]>
	</content:encoded>
	<link>http://blog.roodo.com/missy59/archives/165714.html</link>
	<guid>http://blog.roodo.com/missy59/archives/165714.html</guid>
	<category>電影隨想</category>
	<pubDate>Fri, 03 Jun 2005 14:39:32 +0800</pubDate>
</item>
<item>
	<title>香料共和國</title>
	<description><![CDATA[
			香料共和國A TOUCH OF SPICE 2003 / 彩色 /希臘導演: 迪索布麥特斯演員:喬治柯拉費司 、馬科斯奧賽、芭莎可魯卡雅記憶，是用什麼方式儲存的？是影像、聲音，或者是味道？我有一個留日的朋友，習慣了東京日日總是擠得滿滿的電車，滿滿地各種氣味但她總是說，即便如此，只要她願意，她可以隨時召喚遠在台灣的，男朋友的氣味～ 怎麼不是聲音笑貌，而是味道呢？我曾經懷疑過，直到前些年到英國去，食著無味的英國三明治，卻認真地想念黑輪湯的味道離得越遠，那味道越是鮮明 所謂的「鄉愁」，可能是一種味道吧，我想。希臘片「香料共和國」也是。凡尼斯的世界，是由各式各樣的香料所開啟的。向他揭示這個世界的，則是開香料店的外公～ 一個味道，一段記憶 凡尼斯依靠著食物的味道，構築起童年時的時光、童年時的伊斯坦堡。直到土耳其和希臘之間的戰爭，讓希臘裔的凡尼期被迫跟著家人離開伊斯坦堡、離開外公，回到雅典～ 伊斯坦堡總是太遠，答應要來的外公也總是一再食言，凡尼斯只好躲進廚房，用鹽巴、用肉桂、用各式各樣的香料，重新將伊斯坦堡的記憶召喚回來。 那是他與伊斯坦堡、外公唯一的聯結。而作為觀影者的我，也頓時像隻獵太一般，嗅覺全開，跟著導演隨處撒下的香料，一路嗅聞下去…… 我覺得，「香料共和國」不只是用看，更像是一場味覺和嗅覺的華麗想像。 
		]]>
	</description>
	<content:encoded><![CDATA[
			<div class="pict"><a href="http://blog.roodo.com/missy59/afe79921.jpg" target="_blank"><img class="pict" height="222" alt="香料共和國" hspace="5" src="http://blog.roodo.com/missy59/afe79921_s.jpg" width="160" align="left" border="0" /></a></div><div class="pict"><blockquote><p>香料共和國</p><blockquote><b><font color="#000000">A TOUCH OF SPICE</font> </b></blockquote><p>2003 / 彩色 /</b />希臘</p></blockquote></div><div class="pict">導演: 迪索布麥特斯</div><div class="pict"></div><div class="pict"><div align="left">演員:喬治柯拉費司 、馬科斯奧賽、芭莎可魯卡雅</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: "></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: "></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: "></span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: "></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: "></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: "></span></p><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: "><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">記憶，是用什麼方式儲存的？</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">是影像、聲音，或者是味道？</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm" /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: "></span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">我有一個留日的朋友，習慣了東京日日總是擠得滿滿的電車，滿滿地各種氣味</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">但她總是說，即便如此，只要她願意，她可以隨時召喚遠在台灣的，男朋友的氣味～</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">怎麼不是聲音笑貌，而是味道呢？</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">我曾經懷疑過，直到前些年到英國去，食著無味的英國三明治，卻認真地想念黑輪湯的味道</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">離得越遠，那味道越是鮮明</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">所謂的「鄉愁」，可能是一種味道吧，我想。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">希臘片「香料共和國」也是。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">凡尼斯的世界，是由各式各樣的香料所開啟的。向他揭示這個世界的，則是開香料店的外公～</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">一個味道，一段記憶</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">凡尼斯依靠著食物的味道，構築起童年時的時光、童年時的伊斯坦堡。直到土耳其和希臘之間的戰爭，讓希臘裔的凡尼期被迫跟著家人離開伊斯坦堡、離開外公，回到雅典～</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">伊斯坦堡總是太遠，答應要來的外公也總是一再食言，凡尼斯只好躲進廚房，用鹽巴、用肉桂、用各式各樣的香料，重新將伊斯坦堡的記憶召喚回來。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">那是他與伊斯坦堡、外公唯一的聯結。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">而作為觀影者的我，也頓時像隻獵太一般，嗅覺全開，跟著導演隨處撒下的香料，一路嗅聞下去……</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">我覺得，「香料共和國」不只是用看，更像是一場味覺和嗅覺的華麗想像。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p /></span></div></div>
		
		]]>
	</content:encoded>
	<link>http://blog.roodo.com/missy59/archives/98061.html</link>
	<guid>http://blog.roodo.com/missy59/archives/98061.html</guid>
	<category>電影隨想</category>
	<pubDate>Thu, 28 Apr 2005 15:16:29 +0800</pubDate>
</item>
<item>
	<title>抱歉了，可魯。</title>
	<description><![CDATA[
			抱歉了！可魯！看完電影，我居然不想哭！ 記得國中的時候，有些課文題解是蠻令人焦慮的，譬如說：「讀《出師表》不哭者，不忠；讀《陳情表》不哭者，不孝！」為了怕落得不忠不孝的疑慮，硬是讓自己勉強流下幾顆焦慮的眼淚。 看「可魯」不哭呢？會不會是不愛動物？ 
		]]>
	</description>
	<content:encoded><![CDATA[
			<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">抱歉了！可魯！</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">看完電影，我居然不想哭！</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">記得國中的時候，有些課文題解是蠻令人焦慮的，譬如說：</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">「讀《出師表》不哭者，不忠；讀《陳情表》不哭者，不孝！」</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">為了怕落得不忠不孝的疑慮，硬是讓自己勉強流下幾顆焦慮的眼淚。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">看「可魯」不哭呢？會不會是不愛動物？</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 0cm; mso-char-indent-count: 0; mso-char-indent-size: 0cm"><span lang="EN-US"> </span></p><p />
		<a class="acontinues" href="http://blog.roodo.com/missy59/archives/35875.html">(繼續閱讀...)</a>
		]]>
	</content:encoded>
	<link>http://blog.roodo.com/missy59/archives/35875.html</link>
	<guid>http://blog.roodo.com/missy59/archives/35875.html</guid>
	<category>電影隨想</category>
	<pubDate>Thu, 10 Mar 2005 16:08:55 +0800</pubDate>
</item>
<item>
	<title>如影隨形</title>
	<description><![CDATA[
			實在非常奇怪。在活著的每一天，總是不會忘記有一天終會死去的這個事實。 我不老，身體也還算健康。但是，「死亡」這件事，對我而言，總是如影隨形。 
		]]>
	</description>
	<content:encoded><![CDATA[
			<p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 24pt"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">實在非常奇怪。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 24pt"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">在活著的每一天，總是不會忘記有一天終會死去的這個事實。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 24pt"><span lang="EN-US"> </span></p><p /><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 24pt"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">我不老，身體也還算健康。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 24pt"><span style="FONT-FAMILY: 新細明體; mso-ascii-font-family: ">但是，「死亡」這件事，對我而言，總是如影隨形。</span></p><p class="MsoNormal" style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; TEXT-INDENT: 24pt"><span lang="EN-US"> </span></p><p><span lang="EN-US"></span></p><p />
		<a class="acontinues" href="http://blog.roodo.com/missy59/archives/24951.html">(繼續閱讀...)</a>
		]]>
	</content:encoded>
	<link>http://blog.roodo.com/missy59/archives/24951.html</link>
	<guid>http://blog.roodo.com/missy59/archives/24951.html</guid>
	<category>電影隨想</category>
	<pubDate>Fri, 25 Feb 2005 15:09:15 +0800</pubDate>
</item>
<item>
	<title>康斯坦汀與其他</title>
	<description><![CDATA[
			說起來，地獄是比天堂來得容易想像的。電影裡頭，只要出現熊熊烈焰、面目猙獰的惡魔，和滿坑滿谷的哀鴻遍野，大致就可以符合對於地獄的想像了。 但是，天堂呢？如果出現的只是綠草如茵和藍天白雲，頂多兩隻可愛的小天使在飛翔，觀眾大概心裡實在難以平衡：天堂，如果只是這樣，怎麼進去那麼難？？？簡直是壞了大家對於「天堂」的期盼！ 好萊塢電影中的天堂，多半只是一道光，看不清後面到底什麼樣的光！很少有導演能勇敢地告訴你天堂的長相，包括最近的熱門片─「驅魔神探」，我們也只能看到康斯坦汀往一片光飛去～至於天堂的樣子，抱歉，自己想像。 這突然讓我懷念起羅賓威廉斯主演的「美夢成真」了對於天堂，「美夢成真」有一個合理的基本假設：天堂依每個人心中藍圖有所不同，它可以是一座巨大圖書館，令愛書人悠遊；也可以是日日各色繁花開落的花園，美不暇給～天堂陳設，一切隨你。這大概是少數不被質疑的，電影中的天堂吧！ 聽說《蘇西的世界》即將開拍成電影了。這本由住在天堂的少女作為敘事觀點的書，據內容所述，天堂與人間，相差無幾但是電影呢？又會如何處理呢？但願會有另一種值得記憶的，出於對天堂的想像。 
		]]>
	</description>
	<content:encoded><![CDATA[
			<p>說起來，地獄是比天堂來得容易想像的。電影裡頭，只要出現熊熊烈焰、面目猙獰的惡魔，和滿坑滿谷的哀鴻遍野，大致就可以符合對於地獄的想像了。</p><p> 但是，天堂呢？如果出現的只是綠草如茵和藍天白雲，頂多兩隻可愛的小天使在飛翔，觀眾大概心裡實在難以平衡：</p><p>天堂，如果只是這樣，怎麼進去那麼難？？？簡直是壞了大家對於「天堂」的期盼！</p><p> 好萊塢電影中的天堂，多半只是一道光，看不清後面到底什麼樣的光！很少有導演能勇敢地告訴你天堂的長相，包括最近的熱門片─「驅魔神探」，我們也只能看到康斯坦汀往一片光飛去～至於天堂的樣子，抱歉，自己想像。</p><p> 這突然讓我懷念起羅賓威廉斯主演的「美夢成真」了對於天堂，「美夢成真」有一個合理的基本假設：天堂依每個人心中藍圖有所不同，它可以是一座巨大圖書館，令愛書人悠遊；也可以是日日各色繁花開落的花園，美不暇給～</p><p>天堂陳設，一切隨你。</p><p>這大概是少數不被質疑的，電影中的天堂吧！</p><p> 聽說《蘇西的世界》即將開拍成電影了。這本由住在天堂的少女作為敘事觀點的書，據內容所述，天堂與人間，相差無幾但是電影呢？又會如何處理呢？</p><p>但願會有另一種值得記憶的，出於對天堂的想像。 </p>
		
		]]>
	</content:encoded>
	<link>http://blog.roodo.com/missy59/archives/21663.html</link>
	<guid>http://blog.roodo.com/missy59/archives/21663.html</guid>
	<category>電影隨想</category>
	<pubDate>Mon, 21 Feb 2005 14:41:01 +0800</pubDate>
</item>
</channel>
</rss>